‘Labels’ plakken op je kind: wat is er mis mee?

‘Labels’ plakken op je kind: wat is er mis mee?

‘Labels’ plakken op je kind: wat is er mis mee? Een vraag die bij veel mensen leeft. Toch fijn als we weten waarom iemand doet wat die doet? Anderen denken dat een ‘stempel’ geven niets oplevert. Het is veel belangrijker dat we weten voor welk gedrag meer aandacht zou moeten zijn, zodat we gaan begrijpen hoe het is als je ADHD hebt bijvoorbeeld. En nog een stapje verder: hoe gaan we om met dit specifieke gedrag. Kortom, veel verschillende meningen. Echter, de vraag zou niet horen te gaan over het goed of fout van een label plakken. Nee, veel belangrijker is dat we aandacht hebben voor ‘hoe het ’ specifiek gedrag aanwezig is i.p.v. ‘wat’ het gedrag is. Wat zijn de achterliggende motieven, behoeften, emoties en gevoelens?

Ieder kind is uniek

Kinderen weer gaan zien om wie ze zijn, oftewel kinderen. Ieder kind is uniek. Als ouder heb je de verantwoordelijkheid om veiligheid en geborgenheid te bieden passend bij de behoefte van je kind. Dat kan een pittige opgave zijn. Ieder kind heeft immers zo zijn eigen gedragingen. En hoe ga je als ouder om met dat gedrag? Niet altijd eenvoudig te beantwoorden, en daarom is het belangrijk om als ouder ‘onder de motorkap’ te kijken. En niet alleen bij je kind. Ook bij jezelf als ouder. Het gedrag heeft altijd een reden.

Gedrag, niet altijd eenvoudig te duiden

Mijn dochter had al vroeg een sterke eigen wil (ook niet zo gek met mij als moeder). Ze was een jaar of 2 toen ze al heel specifiek aangaf ‘ik doe die jurk niet aan want dat stofje zit niet lekker’. Als ouder denk je op zo’n moment ‘Wat is er mis met dit stofje? Ik heb die jurk niet voor niets gekocht!’, maar stellig als ze was, die jurk bleef altijd in de kast liggen. Als we op visité gingen, was het net of ze aan mij zat vastgeplakt. Dit heeft eigenlijk de gehele periode van de basisschool geduurd. En dat terwijl ze ogenschijnlijk heel zelfverzekerd is en met iedereen overweg kan. Maar een nieuwe omgeving met nieuwe mensen en andere kinderen, die direct op je afkomen om te spelen: dat zijn te veel prikkels, en dus veilig bij mama blijven. Zo maar 2 voorbeelden uit het leven gegrepen. Pas veel later kon ik de puzzel leggen: hooggevoeligheid.

Sluit aan op de vraag en behoefte van je kind

Een ‘label’ had ik ook niet nodig om te begrijpen wat ze nodig had van mij als moeder. Heb ik het altijd goed gedaan? Zeker niet. We zijn allemaal mens, met onze eigen vraag en behoefte, in een bepalende context. Als we ons meer bewust zijn van ons eigen handelen en patronen (waarom doen we wat we doen) en hierop kunnen reflecteren (werkt het wat we doen) dan hebben we een mooi uitgangspunt om beter in staat te zijn bij de vraag en behoefte van ons kind aan te sluiten. Niet altijd makkelijk misschien. Vooral niet als we zijn opgevoed vanuit de waarden en overtuigingen dat je als kind niet moet zeuren. ‘Doe maar gewoon. Stel je niet aan.’ Maar misschien juist dan weet je dat het belangrijk is om het kind en zijn behoefte echt te zien.

Een ‘label’ als hulpmiddel

Ik ben zeker niet tegen een ‘label’. Het label helpt mogelijk om een eerste duiding te geven en soms ook om hulp te krijgen. Dit is echter pas het begin. Het label kan je inzicht geven om je kind beter te begrijpen. Je kan dan bewust je eigen gedrag aanpassen. Oefenen met ander gedrag is essentieel en vraagt om volhardendheid. Welke behoefte zie ik achter het gedrag van mijn kind en klopt mijn gedrag bij deze behoefte? Niet altijd eenvoudig, maar wel noodzakelijk voor meer rust en harmonie. En jouw onvoorwaardelijke liefde voor je kind geeft je vleugels.

Kinderen zien om wie ze zijn: kinderen

Kortom, label of niet, tijd, aandacht, liefde, geborgenheid en veiligheid maakt dat kinderen zich kunnen ontwikkelen. En het label kan slechts helpen om aan te geven op welke wijze het kind dit nodig heeft. Hoe kijk jij voortaan naar je kind?

Klik hier als je meer wilt weten over hoogsensitief?